sign in
create your own travel blog
Nog vers in mijn geheugen staat de 10e van december vorig jaar, de dag voor mijn reis zou beginnen. Nog even snel m'n huis een beetje poetsen, check check dubbelcheck of ik echt niks ga vergeten, m'n broer nog even in de slijterij helpen, met Patricia een kerstboom uitzoeken en met z'n drieen pannenkoeken eten. 'Lekker Hollands, want dat krijg je de komende drie maanden niet!': zegt Patrick als ie de laatste pannenkoek pakt. Heerlijk waren ze!
Â
Om een uurtje of 22.00 zit ik de trein van Breda naar huis en besef ik dat 'mijn grote avontuur' nu toch echt bijna gaat beginnen...
Ik laat mijn gedachten de vrije loop: 'Toch wel een beetje spannend, red ik het wel drie maanden in m'n uppie?, voorzichtig zijn want je weet maar nooit daar in dat verre Zuid-amerika!, heimwee?, hoe gaat het voelen om drie maanden van huis te zijn en niet te hoeven werken?, wat staat me allemaal te...
Iedereen een flinke kater van de carnaval? 
Ik heb foto's voorbij zien komen en het weerbericht gevolgd en het kan niet anders als dat iedereen zich uitstekend vermaakt heeft!
Ik sta ontzettend in de 'relaxstand'!
Doe hele dagen niks anders als een boek lezen, muziekje luisteren, me verplaatsen van het zwembad naar het strand en vise versa, beetje eten, beetje drinken, genieten van de mooie zonsondergangen. Het echtevakantiegevoel dus!
Blijf hiernog tot dinsdag en dan weer fijn 19 uur in de bus terug naar Lima.
Eerst nog even verder relaxen.... Erg vermoeiend... Gaap!
X
Vergeet ik jullie toch helemaal een KEI-LEUTIG carnaval te wensen!!!
Toch stiekem een beetje jammer dat ik het dit jaar oversla. Dus als jullie foto's met me willen delen...(riette1976@hotmail.com) 
???
X
Zo, weer even een berichtje!
De afgelopen twee weken ben ik zoveel onderweg geweest dat ik even op mijn eigen weblog terug moest lezen wat ik ook al weer allemaal gedaan heb. Van de Machu Picchu terug naar het Titikakameer, condors spotten bij de Colca Canon en van daaruit naar Nazca om de Nazcalijnen te bekijken. Ooit gemaakt in het pre-incatijdperk en niemand die ook maar het flauwste benul heeft hoe er figuren van een metertje of 100 lang na zoveel jaar nog steeds zichtbaar zijn op de grond. Mooi om te zien maar niet zo bijzonder om er lang te blijven dus na 1 nachtje door naar Lima!
Terug op zeeniveau en wat is dat weer even lekker ademenen zeg! De temperatuur is ook prima maar na 1 dag toch maar weer verder op pad. Het zonnetje schijnt helaas niet en dat is wat we willen dus.... 19 uur in de bus op weg naar Mancora!
Om 9 uur 's morgens komen we aan in het noorden van...
Vanuit Arequipa is er maar 1 plek die interessant is om te bekijken: de Colca Canon. Nu is dit eigenlijk gewoon weer een onwijs hoge berg met mooie uitzichten (klinkt echt verwend...) maar er is wel een bijzonderheidje: de kans om condors te spotten!
Ik maak er verder even geen woorden aan vuil en zeg alleen maar: deze foto's zijn speciaal voor jou Frank!!!
X
We blijven nog even op hoogte en verkassen met een nachtbus naar Puno op 4000 meter hogte. Kleine dikke Peruaantjes hielden ons flink uit onze slaap met luidruchtige snurkserenades. Zelfs met m'n ipod op maximaal volume hoorde ik het nog...
Met een paar uurtjes nachtrust achter onze kiezen worden we om 6 uur opgehaald vanaf het busstation om direct aan onze 2-daagse tour naar de Peruaanse kant van het Titikakameer te beginnen. Jihaaa!
Met een boot beginnen we de tocht naar The Floating Islands. Ook hier worden we helaas weer volop blootgesteld aan verkopende Peruanen. Nog voordat de boot vertrokken is hebben we de eerste pamfluitspelende Peruaan al achter onze kiezen. Een beetje jammer want het gevoel dat je 'walking money' bent, wordt helaas weer bevestigd...
Het zonnetje maakt veel goed en na de eilanden bezocht te hebben komen we na 3 uur varen aan op het eiland waar we...
Zegt: Machu Picchu!
Vanuit Copacabana stap ik maar weer eens in een bus om op de volgende plek van bestemming te komen. Drie uur later dan gepland stap ik om 01.00 mijn hostel in Cusco binnen, de stad die als jumping-off point dient voor Machu Picchu.Â
De meiden waarmee ik een kamer deel hebben de sleutel meegenomen en er is schijnbaar geen reservesleutel dus moet ik de eerste nacht op een andere kamer slapen. Geen ramp, want dit is een kamer voor mij alleen!
De volgende dag trek ik er op uit om de stad een beetje te verkennen en om informatie in te winnen over de verschillende tours naar Machu Picchu.
Suus, als je nog consultants nodig hebt: neem een Peruaantje aan!
Op iedere hoek van de straat (en trouwens ook daartussen...) word je aangesproken. Machu Picchu tour? Poncho? (ja, ook hier regent het helaas volop) Taxi? Massage? Wanna take a picture (dames in Peruaanse...
Op naar het hoogst bevaarbare meer ter wereld: het Titikakameer! Het dorpje aan de Boliviaanse kant van het meer heet Copocabana. Mij schiet dan gelijk een liedje te binnen... At the Copa...Copocabana! Mijn fantasie slaat bij de deze tekst en melodie enigszins op hol: beelden van een tropisch oord met overheerlijke cocktails, zandstranden, mannen met wuivende palmbladeren...mmmm. Zien jullie het ook voor je? Oké, ik drijf misschien wat door maar dat is echt het beeld dat ik bij het liedje heb...
Bij het uitstappen in de hoofdstraat van het dorpje werd ik gelijk met m'n beide beentjes teruggeworpen naar de Boliviaanse werkelijkheid: Geen wachtende mannen met cocktails en palmbladeren maar... Saaie rode bakstenen gebouwen, de laatste druppels van een flinke regenbui en direct 3 chagrijnige Bolivianen om me heen die me naar hun hostel wilden lokken. Grrr...
Ik had het natuurlijk...
Het is inmiddels al weer een week geleden dat we van Petosi met de bus naar Sucre, gingen, slechts 3 uurtjes maar wat een wereld van verschil! Potosi, een arm mijnwerkersstadje, volop coca-bladeren-kouwende-mensen (tegen de hoogteziekte, vermoeidheid en honger) en donkere steegjes. En dan Sucre, hoogste stad van de wereld, Unesco-beschermd, overal wit geschilderde huizen en iets vrolijker kijkende Bolivianen (al valt het nog steeds niet mee om die te vinden...)
Â
En dan ons hostel! La dolce vita, een kamer van 5x5m, mooie patio, een internetverbinding die enigszins werkt... Hier gaan we ons wel vermaken!
Eigenlijk heb ik in Sucre niets bijzonders gedaan. Ik zou gaan paardrijden maar dat ging niet door omdat het te hard regende. Dan nog maar een bakkie thee ergens in een cafe'tje. Rivkah is ondertussen twee dagen 'hiken', 25km door berg en dal in 1,5 dag... Ik heb maar even...
Zo, weer even tussen de bedrijven door tijd voor een blog!
Ik kan goed merken dat ik in een wat minder ontwikkeld land aangekomen ben. Had ik in Argentinie vaak wifi tot in de dorm (slaapzaal), hier in Bolivia gaat dat wel ietsie pietsie anders. Er zijn internetcafé´tjes maar het is maar de vraag of internet daar werkt en het is zoeken naar een hostel met internet. Maar... het is gelukt!!
Â
De afgelopen dagen waren weer fantastisch. Afgelopen vrijdag om 8 uur begon onze 3-daagse tour door de bergen op weg naar de zoutvlaktes en Uyuni.Â
Met z´n 7-en in een jeep, 6 toeristen en de chauffeur. Paste allemaal precies! Backpacks op het dak gebonden, hier en daar wat opgevouwen benen, vooral op de achterste bank.Â
Rivkah en ik hadden al gehoord dat er wat minder beenruimte was op de achterste bank en omdat we nu eenmaal eindeloos lange benen hebben, wilden wij daar natuurlijk...
